Ruim vantevoren hadden we schitterende kaarten besteld voor de show, de zogenoemde ‘VIP’ plaatsen
Met deze kaarten in de hand reden we opgetogen naar Rotterdam.
Eenmaal door de kaartcontrole heen waren de eerste tekenen van de ‘Disney Company’ al duidelijk aanwezig: merchandise!
Alle meiden moesten (zoals gewoonlijk) eerst plassen, wat voor mij een mooie gelegenheid was om eens op mijn gemak de standjes te bekijken.
Mijn oog viel op leuke Minnie Mouse oren, welke net even anders waren dan de oren die ze in DLRP verkopen. Echte Disney on Ice oren dus, die kunnen natuurlijk niet in de collectie ontbreken
Om Niels nou ook met zo’n setje oren op te schepen zou wat ver gaan, dus voor hem zocht ik een mooi zwaard uit. Het personeel van de standjes wist goed hoe kinderen in elkaar zitten, want elk gekocht artikel ging keurig in een eigen tasje.
Zo had iedereen een eigen tasje met zijn eigen cadeautje. Op naar de show.
Na even gezocht te hebben waar onze plaatsen zijn en hoe we daar konden komen zaten we dan eindelijk helemaal klaar, wat ons betreft kon het vertier beginnen!

De show werd door een schaatsende tinkerbell geopend, waarna Mickey en Minnie de ijsvloer op schaatste.
Mickey en Minnie leidde het verhaal van de show in: Princess Wishes.
Rode draad van de show zijn de dromen van Disney’s prinsessen – een schot in de roos voor alle meiden natuurlijk.

Na deze inleiding zat je midden in het decor Agrabah, waar in verkorte versie het hele verhaal van Aladdin werd naverteld. Meteen kwam je al ogen tekort, want aan alle kanten werd er gracieus geschaatst.
Na de introductie van Aladdin en Jasmine was het de beurt aan Sneeuwwitje, samen met de zeven dwergen.
De kinderen genoten ondertussen met volle teugen van dit spektakel, zeker ook omdat we zo dicht langs de kant zaten dat er altijd wel een Stoetel, Sniezel of Bloosje in de buurt was om naar de kinderen te zwaaien

De volgende act was Belle. En wat voor een act was dat zeg! Schitterende uitbundige kostuums tijdens een dansspektakel op het nummer ‘Kom er bij’. Zelfs Lumiere ontbreekt niet bij deze uitvoering.

Na dit hoogtepunt werd er een setting van stoere zeebonken neergezet, waardoor ik in de eerste instantie dacht dat Peter Pan ook nog even langs zou komen, het bleek echter een aanloop naar Ariel te zijn.
Ook hier weer schitterende kostuums en uitbundige acts tijdens het welbekende nummer ‘Diep in de zee’.
Tijdens deze act mochten een aantal kinderen uit het publiek plaatsnemen in een roeibootje om zo van heel dichtbij alles mee te maken, hierna was het pauze.
Tijdens het pauze word het ijs hersteld met een ijsmachine. zodat het tweede deel net zo soepel verloopt als het eerste deel.

Na deze (dweil)pauze ging vervolgde het verhaal van Ariel zich en kwam gemene Ursula ten tonele (die uiteraard weer verslagen moest worden door de prins).
Als afsluiter was er nog een uitgebreide dans met Ariel en de prins, waarna het volgende sprookje alweer klaar stond: Mulan.

Op de een of andere manier is Mulan nooit echt iets geworden bij de kids, dus deze act werd als verplicht onderdeel gedoogd
Gelukkig was Mulan geen lang stuk, en konden we snel door naar een prinses die wel tot de favorieten behoor: Doornroosje.
Ook bij dit sprookje weer veel oog voor detail en show. Naast de prins en de 3 goede feeën waren ook Malafide en haar draak aanwezig.
Ondanks het zojuist herstelde ijs heeft men er voor gekozen om de draak echt vuur te laten spuwen, waardoor er een groot gedeelte van de ijsbaan ‘in brand’ stond. Erg mooi om te zien.
Vervolgens was het aan prins Erik om de draak te verslaan, wat uiteraard lukte

Als laatste was het dan eindelijk tijd voor de prinses der prinsessen: Assepoester!
Deze act begon op het bal van de prins, waar Anastasia en Drizella de prins voor zich proberen te winnen. Tussen al het gestuntel van deze twee zussen door komt Assepoester aanrijden in een schitterende koets, om vervolgens samen een zeer mooie dans neer te zetten.
Als finale kwamen alle prinsen en prinsessen nog een kaar langs voor een spetterende dans.

Al met al hebben wij bijzonder genoten van deze show, ondanks dat sommige stukken een herhaling waren van de Disney on Ice show van enkele jaren geleden.
Wat mij echter wel stoorde was het playbacken van de schaatsers.
Zoals gewoonlijk heeft Disney er voor gekozen om de schaatsers niet zelf te laten zingen, maar dit vanaf band te laten horen.
Grootste voordeel hiervan is dat je geen zangtalent nodig hebt, en het de ‘echte stemmen’ uit de film zijn.
Doordat er met een internationale ploeg van schaatsers gewerkt word, was het playbacken verre van perfect te noemen. Persoonlijk had ik dan liever gezien dat ze helemaal geen poging hadden gedaan om te playbacken.
Een ander minputje was het uiterlijk van sommige schaatsers. In DLRP word een face-character zwaar gecast op het uiterlijk, terwijl voor deze show de schaatstechniek de boventoon voert. Hierdoor kwam het dat niet iedereen evengoed lijkt op de personage die hij moet uitbeelden.

Meer foto’s zijn te vinden in: Fotoalbum: Disney on Ice - Princess Wishes

De twee grootste wijzigingen zijn toch wel de naam, en de header bovenaan deze pagina.
De naam is gewijzigd naar World of Disneyland omdat dit beter aansluit bij de inhoud van de site en wat ik er verder nog mee wil.
De header bovenaan is nu voorzien van een ander ‘logo’ wat weer goed aansluit bij de nieuwe naam.
Als laatste heb ik meteen gekozen voor een bijpassend adres voor deze site: www.WorldOfDisneyland.nl

Naast de attracties ben ik ook van plan de shows en parades in kaart te brengen.
Hou deze secties dus ook in de gaten!

Inmiddels staat de teller alweer op 3 maal DLRP, waarvan de laatste nog vers in het geheugen ligt, maar de volgende is alweer ingepland

Helaas begint bij ons thuis zo eind November het gezeur met de kalender al; we zitten dan helemaal ‘volgeboekt’ tot het einde van het jaar.
Deze keer ging het nog wat verder, van begin December tot zo’n beetje eind Februari hadden we elk weekend wel iets. Dus helaas, de voorjaarsvakantie viel al af vanwege andere plannen.
Niet getreurd, er is ook nog een Meivakantie .. en dus koud een week terug van DLRP werd de vorige alweer geboekt.

In de mei vakantie gaan we dus lekker weer 3 volled dagen naar het park.
Mocht je in die periode nog 10% korting op een jaarpas willen, kun je altijd even contact met me opnemen

Wij hebben het niet zo op hotels met het hele gezin, dus de disney hotels vielen af. bleef dus Disney’s Davy Crockett Ranch weer over.
Na goed rond zoeken op internet vonden we diverse (kleine) villaparken in de buurt van DLRP waar je op ongeveer dezelfde afstand zit als wanneer je bij Disney’s Davy Crockett Ranch zou verblijven.
Een simpele rekensom leerde ons dat in dezelfde periode een arrangement bij Disney’s Davy Crockett Ranch (inclusief DLRP kaarten) net zo duur zou zijn als zelf een huisje huren + de kosten voor een jaarabonnement voor het hele gezin.

Oftewel: een week na terugkomst was de volgende trip alweer geboekt
Inmiddels was ik er ook al achter dat je bij een gezin van 5 net zo veel kwijt zou zijn als bij een gezin van 4omdat je bij een gezin van 5 personen 20% korting krijgt.
Stilletjes opperde ik: dan kunnen we Rosanna wel meenemen (het beste vriendinnetje van Elise, welke bij stom toeval in exact dezelfde periode in DLRP was als onze eerste trip), krijgt ze nog een jaarabonnement van me ook
Simone had haar bedenkingen, die meiden zijn dan wel kind aan huis bij elkaar maar of Rosanna zo lang van huis kon zonder papa en mama (en papa en mama zonder Rosanna) was maar de vraag.
Inmiddels hadden we al besloten om in ieder geval met beide gezinnen naar Italie op vakantie te volgend jaar, dus het zou vast goed komen.
Voorzichtig opperde we aan Doirean en Michel (de papa en mama van Rosanna) of Rosanna mee mocht naar DLRP aan het eind van het jaar.
Aan de ene kant moesten ze hier toch wel hard over nadenken (‘3 dagen zonder mijn dochter!’) en aan de andere kant toch zo iets van ‘ik kan die meid toch niet zomaar 3 dagen DLRP ontzeggen, dat vergeeft ze me nooit!’.

We besloten het makkelijker te maken voor ze; als Rosanna nou met ons mee zou gaan op 28 december dan konden papa en mama (en kleine zusje Emmely) op 31 december naar Frankrijk komen.
We konden dan daar met zijn allen oud & nieuw vieren en de volgende ochtend weer met zijn allen naar Nederland terug rijden.
Hier hadden ze wel oren naar, dus het moest maar gebeuren.
Het huisje wat we geboekt hadden (Citéa Magny Le Hongre) was wel wat aan de kleine kant, dus daar moesten we nog iets voor verzinnen. Helaas hadden ze in die bewuste periode geen grotere villa’s meer beschikbaar.
Na wat verder zoeken kwamen we bij vergelijkbare villa’s uit in het park My SuiteVillage in Montévrain, en daar hadden ze nog wel villa’s met 3 aparte slaapkamers beschikbaar.
Snel werd de ene boeking voor de andere ingeruild, het wachten kon beginnen.

Maandag 28 December – Aankomst in Frankrijk
Eindelijk was het dan zover, de kerstdagen waren geweest dus de auto kon ingepakt worden voor de reis naar Frankrijk.
Alles was klaar, kinderen zaten in de gordel, de navigatie was geprogrammeerd, de auto was lekker warm en de TV wilde niet werken. Zul je altijd zien, op het moment dat je wilt vertrekken werkt er iets niet.
Speciaal voor deze reis had ik wat extra filmpjes op de mediaplayer geplaatst welke we in de auto hebben (decadent, maar de reis word er zo voor de kinderen, en dus ook voor papa en mama, wel aangenamer van), en nu wilde deze dus niet werken.
De mediaplayer werd weer losgekoppeld en ik stormde het huis in. Bij het openschroeven bleken mijn vermoedens waar te zijn: er was een draadje losgeschoten.
Vlug even weer aan elkaar solderen en extra stoftape er omheen.
Alles weer in elkaar schroeven, gereedschap in de hoek mikken en de boel weer in de auto aansluiten. Gelukkig: we hadden beeld!
We konden eindelijk vertrekken. Eerste stop: enkele straten verderop om Rosanna op te halen.
Rosanna was er helemaal klaar voor, dus na de nodige knuffels aan mama en zusje Emmely konden we echt gaan.

De reis verliep vlekkeloos, het ergste ‘gezeur’ dat we hadden waren de korte discussies welke (Disney) film er nu gekeken moest gaan worden.  We waren dan ook ruim op tijd in Montévrain, eigenlijk zelfs te vroeg.
Op de gok liep ik naar de receptie, waarvan ik op diverse sites al had gelezen dat deze pas stipt om 15:30 opent en je ook dan pas toe laat, en dat terwijl het pas 14:45 was ..
De deur van de receptie bleek helaas dicht, dan maar kijken wat er precies voor informatie aan de deur hangt. Nog voor ik iets gevonden had ging de deur open. In het Engels verteld ik dat ik een huisje geboekt had.
Waarschijnlijk herkende hij mijn Nederlandse tongval, want vrijwel direct schakelde hij over Nederlands (duidelijk hoorbaar dat het een Franstalig Belg was, maar we konden in ieder geval communiceren).
Hij vertelde dat ik wel at vroeg was, maar dat dit geen problemen gaf. Een kleine 10 minuten later stond ik alweer bij de auto met alle papieren en de sleutel van het huisje.
Het huisje verraste ons in positieve zin; groter dan we verwacht hadden. De kinderen mochten hun eigen koffertjes meenemen en uitpakken in de zelf te kiezen slaapkamer.
Ondertussen begonnen wij met de rest van de auto uit te ruimen en alles een plaatsje te geven.

Omdat we zo vroeg waren, hadden we nog tijd over. om naar het park te gaan. Als we dan eerst de jaarkaarten zouden regelen, konden we de volgende ochtend zonder wachtrij het park in was onze gedachte.
Bij het zien van de parkeerplaatskassahokjes (3x woordwaarde ) zaten er 3 joelende kinderen op de achterbank: D I S N E Y L A N D ! !

We liepen meteen door naar “Donald’s Desk”. De rij was aan de lange kant (het begon in de deuropening) dus ons geduld werd nog even op de proef gesteld.
We hadden Rosanna van tevoren verteld dat ik heel even voor het echhie haar papa was – je weet maar nooit hoe moeilijk met zou doen bij de korting voor een gezin van 5.
Toen we eindelijk aan de beurt waren was het verhaal een beetje wazig, maar het kwam er op neer dat we minder moesten betalen dan verwacht.
Later begrepen we dat er een tijdelijke actie was: voor elke betalende volwassene krijgt een kind (tot 7 jaar) een gratis kaart.
Het gevolg was dat we dus uiteindelijk maar 3 kaarten hoefden te betalen in plaats van de 4 waar we op gerekend hadden.
Nadat iedereen zijn gloednieuwe jaarkaart in bezit hadden, moesten we deze meteen even uitproberen bij het toegangsportje

Het was inmiddels een uurtje of 5 dus het werd al een beetje donker. Wat een schitterend gezicht was dat, al die lampjes en kerstversieringen in Main Street U.S.A.
Op ons gemak hebben we uitgebreid al het prachtigs bekeken en zijn we nog een stukje Fantasyland in gelopen.
Omdat het al laat begon te worden (we hadden immers een flinke reis achter de boeg) besloten we dat het tijd was voor een hapje eten: McDonalds in Disney Village
Het was daar ontzettend druk, maar gelukkig konden we nog net een tafeltje bemachtigen.
Na het eten zijn we weer naar ons tijdelijke huis gegaan om een eind aan de dag te breien.

Dinsdag 29 December – Het is kerst in Disneyland
Hoewel het een korte nacht was geworden (de meiden hebben tot laat in de avond lopen keten samen, waardoor Niels ook elke keer wakker werd ) had iedereen er de volgende dag veel zin.
Bij aankomst hebben we eerst meteen een buggy gehuurd, 1 van de berekende voordelen van een jaarkaart

Bij het bewonderen van de kerstboom op Town Square viel ons een wachtrij op vlakbij The Coffee Grinder, terwijl er niets of niemand was.
Toen we toch even gingen kijken lazen we dat over enkele ogenblikken Mickey Mouse daar zou komen voor een fotoshoot.
Omdat het nog redelijk vroeg was en de rij kort ben ik met de meiden in de rij gaan staan. Voor Niels hoefde het zoals gewoonlijk niet echt zo.

Na de fotoshoot liepen we via Main Street U.S.A. richting Fantasyland. Hoewel we gisteren nog alle kerstuitingen in alle winkels hadden gezien, keken we nu alweer onze ogen uit.
Aangekomen in Fantasyland wilde de dames eerst in Alice’s Curious Labyrinth.
Richting Storybook Land en The Old Mill was er vanwege het kerstseizoen een Belle dorp gemaakt. Prachtig om te zien. Als klapper op de vuurpijl liepen we ook nog Belle zelf tegen aan het lijf, en dan ook nog in haar speciale wintercape, de meiden waren nu al door het dolle heen van dit bijzonders.

Inmiddels was het weer eens tijd voor een kopje koffie en een pakje drinken. Ondertussen zagen we op het parkschema dat Minnie’s Party Train straks zou komen. We besloten om dus rustig aan een plekje te gaan opzoeken voor deze parade.
Omdat iedereen de Party Train inmiddels redelijk kent, hebben we alleen naar de parade zelf gekeken. Deze keer even niet tussen het geduw en getrek voor een foto of handtekening.
Toen de trein weer aanstalte maakten om te vertrekken zijn we een plaatsje gaan zoeken bij de stenen bankjes van Le Théâtre du Château voor de nieuwe Snow White – Happily Ever After show. In een kleine 10 minuten krijg je een vrije interpretatie van het sprookje van Sneeuwwitje te zien. Helaas wisten wij niet dat er na afloop ook nog een meet & greet met de characters was, anders waren we zeker even blijven hangen om met ze op de foto te gaan.

Al met al een zeer leuke show met bekende liedjes van de film (Heigh-Ho, Someday My Prince will Come enWhistle While You Work).
We verlieten de koude stenen bankjes om richting Discoveryland te lopen.
Tijdens deze wandeling troffen we diverse characters in het wild aan, altijd leuk!
Zo zagen we Tweedle Dee en Tweedle Dum , het witte konijn, Alice en als laatste Pinokkio.

Omdat we toch zo lekker foto’s aan het schieten waren hebben we links en recht nog wat meer foto’s gemaakt. Onder andere bij ‘het zwaard in de steen’ en koets van Assepoester bij Auberge de Cendrillon.

Niels wil al een hele tijd een echt Kapitein Haak pak, welke we tot nu toe keer op keer niet in zijn maat te pakken konden vinden. Aangezien we toch vlakbij winkeltje het winkeltje La Chaumière des Sept Nains waren gingen we even daar kijken. Traditiegetrouw liet meneer weer alle verkleedpakken voor wat ze waren en koos een mooi zwaard uit
Prima, als jij een zwaard, gaan wij die kopen vertelde ik. Samen liepen we naar de kassa waar hij helemaal zelf mocht betalen.
De Cast Member achter de kassa was bijzonder vriendelijk en kwam van achter zijn toonbank vandaan om het betaalde zwaard aan Niels terug te geven.
Terwijl ik het bonnetje en wisselgeld in mijn portemonnee aan het stoppen was, is Niels er vandoor gegaan.
Amper 20 seconde later merkte ik dit al op, dus vlug naar buiten toe. Uiteraard geen Niels in geen velden of wegen te zien. Simone stond bij de jurken met de meiden, geen van allen had Niels gezien.
Blinde paniek, Niels is weg!
Wat doe je dan, in een overvol park en je kleine bengel is onvindbaar … als een dolle loop je alle kanten op om ‘m te zoeken, zonder enig resultaat.
Met waterige ogen heb ik al ee CM aangeschoten met de vraag of ze een klein manneke helemaal alleen had gezien. Uiteraard wist ze van niets, maar wel wist ze mij te vertellen dat ‘gevonden kinderen’ naar de Baby Care worden gebracht.
Koortsachtig werd er verder gezocht. Uiteindelijk kwam Simone ‘m tegen voorbij Le Carrousel de Lancelot. De pannekoek was naar buiten gelopen om zijn zwaard aan mama te laten zien, en is al die tijd dat hij mama niet zag gewoon doorgelopen.
Godzijdank was hij dus niet zelf in paniek geraakt, en heeft hij eigenlijk niets van het hele gebeuren meegekregen.
Het waren uiteindelijk 10 zeer angstige minuten, die aanvoelden als een uur.

Nadat iedereen weer van de schrik bekomen was, hebben we nog wat andere attracties gedaan waarna we naar Le Passage Enchanté d’Aladdin in Adventureland zijn gegaan, een van Niels zijn favoriete plekjes om rond te kijken.
En als je dan in Adventureland rondloopt, moeten we natuurlijk ook absoluut weer een klimtochtje door La Cabane des Robinson maken.
Toen we weer eenmaal uit de boom waren, leerde een blik op onze eerder gehaalde fastpassen dat het tijd was geworden om richting Peter Pan’s Flight te gaan.
Na Peter Pan zijn we op ons gemak teruggelopen naar Main Street U.S.A. om nog eens alle mooie kerstversieringen te bekijken (en te shoppen uiteraard!).

Woensdag 30 december – Koud en nat
De volgende ochtend hebben we geprobeerd om zo vroeg mogelijk in het park te zijn, wat met een aankomst tijd op Main Street U.S.A. van 8:15 een mooie score was. Vandaag was tevens de dag dat Michel en Doirean zich met Emmely bij ons zouden voegen, een dag eerder dan oorspronkelijk gepland.
Omdat meestal de meiden bepalen waar we als eerste in gaan was deze keer de keus volledig aan Niels. De keus was ruim van tevoren al gevallen op de attractie van zijn grote held: Buzz Lightyear Laser Blast
Het was nog behoorlijk vroeg, dus we konden zo doorlopen. De laatste keer dat we in Buzz Lightyear Laser Blast waren was ik behoorlijk ingemaakt door Niels, dus ik moest extra mijn best doen deze keer. Gelukkig kon ik aan het eind van de rit met gepaste trots uitstappen
Het eerste wat Niels riep bij het uitstappen was ‘nog een keer!’ dus er moest nog een ronde geschoten worden. Bij het naar buiten lopen viel mijn blik op de wachttijd van Space Mountain: Mission 2 namelijk 5 minuten.
Dat liet ik mij niet nog een keer zeggen, dus meteen op de nuchtere maag de Space Mountain in (een absolute aanrader overigens, je bent direct klaarwakker!) terwijl Simone en de kinderen nog een ronde in Buzz gingen.
Letterlijk tegelijkertijd kwamen we allemaal tegelijkertijd uit beide attracties, lekker makkelijk.

Op naar de volgende stop: Dumbo the Flying Elephant. Simone had even geen zin, en de meiden stonden al halverwege de rij nog voor Niels en ik de ingang van de rijd hadden gevonden.
Bij het instappen kozen Niels en ik samen een olifant en Elise en Rosanna gingen samen in een andere. Althans, dat was de bedoeling.
Door een overijverige Cast Member werden de meiden uit de olifant gehaald: ze waren 6,5 jaar oud in plaats van de benodigde 7 jaar (toch vreemd dat Elise vorige jaar in Mei wel met haar evenoude nichtje in een olifant mocht ).
Daar sta je dan in je uppie met 3 kinderen die allemaal willen vliegen.
Rosanna en Niels heb ik naar het begin van de rij teruggestuurd en ondertussen Simone geroepen dat ze zich in de rij moest wringen.
Samen met Elise heb ik die ronde ‘gevlogen’ terwijl Simone ondertussen de teleurgestelde kinderen opving aan het begin van de rij.
Nadat wij klaar waren kon Simone met Rosanna en Niels een olifant uitkiezen, achteraf een soort onbedoelde parent switch dus

Na dit geklungel bij de olifanten gingen we voor een paar ritjes in Mad Hatter’s Tea Cups en Le Carrousel de Lancelot.
Inmiddels was het park volledig open, dus alle attracties ook.
We liepen door naar It’s a small world, want we hadden al gehoord dat deze in een kerstjasje gestoken zou zijn.
Omdat het park nog maar enkele minuten open was, konden we behoorlijk snel doorlopen.
Het was een mooit boottochtje met links en rechts kerstliedjes en kerstdecoraties. Allemaal prachtig, maar in onze ogen niet de totale onderdompeling in kerstsfeers zoals wij hadden verwacht.
Niet getreurd, want wel of geen kerst een tochtje in It’s a small world is altijd mooi om te zien.

Hoewel het al onze 3e keer in DLRP was, waren we nog nooit in Les Voyages de Pinocchio geweest. De rij daar viel nog mee, dus vlug achteraan sluiten maar.
Na ongeveer een half uur waren we eindelijk aan de beurt om in ons karretje te stappen.
Het is een mooire ride, maar gezien de lange wachtrijen die er altijd staan mogen ze het wel uitbreiden met een fastpas systeem.
Hetzelfde geld overigens ook voor Blanche-Neige et les Sept Nains, ook zo’n attractie die we nog nooit gedaan hadden wegens de enorm lange rijen.
Niels wilde nog wel een keer met mama in Pinokkio, dus ik ging met Elise en Rosanna in de rij van Sneeuwwitje staan.
Wederom weer een mooi gethematiseerde wachtruimte met verwijzingen naar de film.

Niels en Simone waren ondertussen ook klaar met hun ride, dus we waren weer kompleet. Op naar Storybook Land voor een dubbel rit in Casey Jr. – Le Petit Train du Cirque en Le Pays des Contes de Fées.
Omdat het tijdelijke dorp van Belle gedeeltelijk in Storybook Land staat, kwamen we bij het uitstappen het Beest tegen.
Deze hadden we nog nooit eerder gezien, dus meteen mee op de foto!

Het was bijna  tijd voor de fastpassen die we voor Peter Pan’s Flight hadden, dus na onze ontmoeting met het Beest verlieten we weer het dorp van Belle.
Onderweg kwamen we Pluto en Iejoor tegen, en ook daar moesten de meiden weer mee op de foto; dit DLRP bezoek beloofde al veel goeds voor het scoren van characters voor deze trip.
De vlucht in het piratenbootje van Peter Pan was weer vertrouwd mooi met vele punten van herkenning met als hoogtepunt Kapitein Haak die boven de krokodil hangt.

Na deze drukke ochtend was het inmiddels tijd geworden voor de lunch, dus op naar Main Street U.S.A. om ergens wat te eten halen. We kozen uiteindelijk voor Market House Deli.
Genietend van onze lunch buiten op het terras werden we verrast door de echte Disney Magie: het begon te sneeuwen!

De korte nachtrust, de kou en het vele geslenter begonnen de kids ondertussen toch wel een beetje op te breken, en zelf waren mijn schoenen ondertussen doorweekt van de vele plassen op het park; even een rustigere attractie deze keer: Thunder Mesa Riverboat Landing.
Aangezien we toch in Frontierland waren, wilde ik even een fastpas halen voor Big Thunder Mountain. Helaas lag deze attractie weer eens stil in verband met een storing. Geen fastpas dus.
Dan maar doorwandelen richting Cottonwoord Creek Ranch om Woody’s Roundup Village te bekijken, wederom iets waar we nog nooit geweest waren.
Het was lekker rustig, dus we konden op ons gemak rondkijken en doorlopen.

Aan het eind van het paadje kom je bij een huisje waar gebruikelijk een fotoshoot is, deze keer kon je op de foto met de enige echte kerstman.
Om een onverklaarbare reden wilde geen van allen ook maar met de kerstman op de foto, zelfs niet even op schoot

Het was even twijfelen wat we nu gingen doen, want we wilde eventueel ook naar een volgende show kijken. Dit zou echter te lang duren want de ouders van Rosanna waren niet ver meer van Parijs.
Na overleg besloten we naar Le Passage Enchanté d’Aladdin te gaan voor een foto met Jasmine en Aladdin.
Het was helaas weer een heel geduw en getrek voordat de dames eindelijk aan de beurt waren, maar nu hadden we dan eindelijk ook Aladdin op de foto.

We wandelden rustig via Central Plaza richting Main Street U.S.A. want inmiddels kregen we een SMS dat Michel en Doirean al op de parkeerplaats waren.
Nog even vlug een paar tellen meepakken van de dansshow die op dat moment op Central Plaza vertoond werd om daarna samen met Rosanna richting de uitgang te lopen.
Bij de uitgang liepen we zo in de armen van papa en mama die blij waren Rosanna eindelijk weer te zien
Meteen zijn we Donalds Desk ingedoken om ook voor hun jaarkaarten aan te schaffen.
Dit keer ging het allemaal een stuk sneller, en zo stonden we een kwartier later al met zijn 8en in het park.

De kinderen wilde weer een keer verdwalen in Alice’s Curious Labyrinth, dus zetten we koers naar Fantasyland. Toen iedereen de uitgang weer gevonden had, besloten om de dag af te sluiten met de Disney’s Once Upon A Dream Parade. Vlug een mooie plek uitzoeken op de ijskoude stenen bankjes en wachten op de floats.
Vanwege het kerstseizoen word deze parade vervolgd door een 2e parade: de Christmas dreams parade met het aanstekelijke liedje ‘Chante C’est Noël’.

Donderdag 31 December – De laatste dag van het jaar
Met 8 man vertrokken we op deze bijzondere dag naar het park.
De dag werd begonnen met, hoe kan het ook anders: een rondje op Fantasyland met als begin Le Carrousel de Lancelot. Na Fantasyland zijn we richting Frontierland gelopen, er moest weer revanche genomen worden in Buzz Lightyear Laser Blast.
Vervolgens werd het tijd om wat fastpassen te scoren voor Indiana Jones et le Temple du Péril en Big Thunder Mountain. Eenmaal in het bezit van fastpassen zijn we in de rij gaan staan voor Pirates of the Caribbean, weer een ride die we nog niet eerder gedaan hadden.

Na nog een beetje rondkijken in de winkeltjes in Frontierland konden we onze fastpassen aanspreken.
Samen met Michel en Doirean ben ik in Indiana Jones et le Temple du Péril gegaan. Een leuke achtbaan maar wel erg kort. Omdat de ride aan de korte kant is, voelt hij ook weinig specaculair aan. Doirean voegde zich bij Simone en de kinderen, Michel en ik gingen voor ronde 2 in de tempel.
Hierna konden we naar Big Thunder Mountain. Aanvankelijk zouden we met zijn vieren gaan: Michel, Rosanna, Elise en ik, maar de 2 meiden gingen toch liever shoppen.
Bij het uitstappen uit de mijn karretjes bleken de dames nog steeds aan het shoppen …
Nadat iedereen klaar was zijn we heel langzaam aan richting Main Street U.S.A gelopen om daar nog wat meer rond te kijken in de winkeltjes.
Ondertussen konden we nog net een stukje meepikken van de Christmas Dream parade die voorbij kwam.
We verlieten het park om naar Disney Village te wandelen, om daar nog even lekker over de kerstmarkt te lopen. Daarna moest er uiteraard nog in de grote Disney winkel van Village rondgekeken worden.
Nadat iedereen eindelijk klaar was met winkelen was het tijd om achteraan te sluiten bij de rij voor Café Mickey.

Vooral voor de kinderen was het een groot festijn daar. Diverse characters liepen er los rond, en kwamen bij iedereen aan tafel. Geen gezeur, geduw en getrek maar gewoon rustig aan tafel zitten en ze komen vanzelf naar je toe.
En voor iedere wat wils: Mickey, Minnie, Pluto, Gepetto .. van alles liep er rond.
De kinderen hebben verschrikkelijk genoten, een echte aanrader.

Nadat Gepetto met ons op de foto was geweest, wilde hij naar het volgende tafeltje lopen. Hierbij botste hij tegen de serveerster die net onze tafel aan het afruimen was. Het dienblad met onder andere de lege ijscoupes viel op de grond met als gevolg dat mijn rug helemaal onder de donkerbruine chocoladevlekken zat
Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk heeft de dienstdoende manager het prima opgelost door ter pleke een ander shirt uit de Disney winkel voor mij te halen

Na dit heerlijke diner moesten de vrouwen, uiteraard, weer shoppen. Gevolg: De grootste draagtas die er was moest er aan te pas komen om alle koopwaar in te stoppen, maar goed dat we korting kregen door middel van onze jaarpassen.
Als pakezels zijn Michel en ik naar de parkeerplaats gelopen om alles daar op te bergen. Op Main Street U.S.A. zouden we dan weer bij elkaar komen.
Het was inmiddels al behoorlijk druk op Main Street U.S.A. , drukker dan ik verwacht had.
Zoals we al verwacht hadden stonden er links en rechts karretjes waar je een glas champagne kon kopen, maar gezien de prijs van 9 euro per glas hebben we dat maar niet gedaan.
We probeerden zo ver mogelijk richting Town Square te lopen, wat behoorlijk tegenviel.
Hoe verder we kamen, hoe drukker het werd.
Aangekoment bij The Gibson Girl Ice Cream Parlour (waar bovenop het balkon een DJ voor de muziek zorgde) ging het bijna mis.
Ik stond daar als laatste van onze groep met een buggy in een menigte waar vrijwel geen stap meer te zetten viel, terwijl ik ook nog eens tussen 2 groepen terecht was gekomen die ruzie hadden over wel of niet doorlopen. Bijna zag het er naar uit dat die ruzie explosief zou escaleren, maar goddank heb ik me er uit weten te wringen.
We zijn uiteindelijk niet verder gekomen dan Victoria’s Home-Style Restaurant. We besloten daar te blijven staan en te wachten op dat wat nog komen zou. Het was inmiddels al voorbij 11 uur, dus lang zou het niet meer duren.
Ondertussen hebben we een beetje staan kletsen, dansen en drinken.
En toen was het opeens 12 uur, als je daar in die drukte feest staat te vieren heb je dat helemaal niet in de gaten.
Alle ogen waren op het kasteel gericht, en we hadden een prima uitzicht.

Na het vuurwerk hebben we nog heel even staan feesten, om vervolgens de uitgang te gaan opzoeken. We kozen er voor om via de overdekte wandelgang Discovery Arcade terug te lopen.
Gelukkig konden we hier redelijk doorlopen, dus waren we vlug bij de uitgang.
De auto’s waren snel gevonden, maar het wegrijden beel wat problematischer wegens de drukte.
Uiteindelijk hebben we anderhalf uur gedaan over het stukje van de parkeerplaats naar ons huisje, een rit die normaal nog 10 minuten duurt …

Vrijdag 1 Januari – De laatste dag
De volgende ochtend hebben we eerst wat uitgeslapen, het was al laat toen we er in gingen.
Deze dag zou in het teken staan van het Walt Disney Studios Park.
We ware nog niet binnen of: jawel .. er moest geshopped worden Na het winkelen zijn we eerst een paar fastpassen gaan halen bij diverse attracties, om vervolgens naar een ritje Cars Quatre Roues Rallye te doen.
We wilden nog een ritje doen in het er tegenovergelegen Crush’s Coaster, maar die was helaas stilgelegd wegens een storing.
Tijd om even te lunchen voor het echt druk zou worden.
Na de lunch was het dan zover: 2 darkrides die ik nog al die tijd niet gedaan had.

Michel, Doirean en ik zijn eerst de Rock ‘n’ Roller Coaster starring Aerosmith in gegaan. De wachtruimte is mooi en het filmpje is wel geinig naar word bij de 2e keer al wat vervelend.
De rit zelf is erg gaaf, enigzins vergelijkbaar met Space Mountain: Mission 2. Omdat niemand anders van de groep in de achtbaan mocht of wilde, zijn we bij het uitstappen meteen weer in de rij gaan staan
Direct na de 2e rit in rap tempo naar de volgende thrill : The Twilight Zone Tower of Terror.
Veel over gehoord, maar nog nooit in gezeten.
Een schitterend gethematiseerd hotel, met als hoogtepunt de boiler room.
Dankzij onze fastpas waren we lekker snel aan de beurt. De ride, of eerder: de val, was geweldig Dit smaakte naar meer! Dus meteen het hotel uit om vervolgens weer in de rij te gaan staan. Bij de 2e rit hadden we gelukkig een andere lift (er moet toch nog een beetje variatie zijn) en een Cast Member die zijn rol uitermate serieus nam.
Nadat we weer veilig neergestort waren was het tijd om de groep weer bij elkaar te halen: het was nu echt tijd om naar huis te gaan.
Moe maar voldaan stapten we in de auto en programmeerde de navigatie; Bestemming: Thuis.

Meer foto’s zijn te vinden in: Fotoalbum: DLRP Oud & Nieuw 2009

Datasheet

Tegen de kinderen hebben we niets verteld, zelfs niet bij het vertrek. We zijn ‘gewoon’ naar huis gegaan alsof de vakantie was afgelopen.
Wel hebben we van tevoren de nodige inkopen gedaan. In Parijs was het toch een stuk kouder dan de omgeving waar wij zaten (Le Cap d’Agde).
Zonder dat de kinderen het doorhadden werden er links en rechts dus wat warmere kleren aangeschaft. Zelf had ik niet veel meer mee dan mijn slippers en een set goedkope plastic sneakers, geen goed schoeisel om 3 dagen mee in het park te lopen, dus een paar nieuwe schoenen werd ook nog even ingeslagen.
Omdat de kinderen na 2 weken camping toch behoorlijk ‘op’ zouden zijn besloten om bij de eerste de beste Hyper-U 2 van de goedkoopste buggy’s te kopen.
Konden de kids lekker een beetje in een buggy hangen en hadden we ook voldoende ruimte om alle tassen op te bergen. Elise keek nog even vreemd op waarom we er 2 kochten, maar met een korte smoes was dat ook voorbij.

En daar gingen we dan op naar DLRP!
We hadden afgesproken om helemaal niets tegen de kinderen te zeggen, en gewoon de reactie af te wachten wanneer we bij Davy Crockett zouden aankomen.
Helemaal duf van de snoep en cola duurde het even voordat ze in de gaten hadden waar we nu waren en wat er allemaal gebeurde.

Nadat de kids bijgekomen waren van de aangename wending van de terugreis ging ik vlug inchecken. Helaas was mijn verzoek tot kaarten voor “Buffalo Bill’s Wild West Show … with Mickey and Friends” niet aangekomen, maar die konden zonder problemen nog even bijgeboekt worden.
Op naar ons tijdelijk verblijf voor de komende dagen.
Na het uitpakken waren we weer fit genoeg om even een kijkje te nemen bij de Alamo Trading Post.
Tja, als je dan al warmere kleren nodig hebt, en ze hebben ook nog eens 40% korting op truien en vesten is de keus al heel snel gemaakt.
De garderobe werd snel aangevuld met enkele truien en vesten voor het hele gezin, kom maar op met de kou!
Buiten de winkel was Goofy inmiddels aangekomen voor een fotoshoot, dus die namen we meteen even mee.

De volgende ochtend was het eindelijk zover, we gingen weer naar Disneyland
We begonnen zoals gewoonlijk in Fantasyland, de rij voor Carrousel de Lancelot was niet al te lang dus daar als eerste in gevolg door een ritje in de Mad Hatter’s Tea Cups.

Nadat we genoeg rondgedraaid waren wilde Elise graag het doolhof in, oftewel: Alice’s Curious Labyrinth.
Tijdens ons eerste bezoek aan DLRP heeft Elise zich daar uitstekend vermaakt, dus nu wilde ze er maar al te graag weer het doolhof in.
Aangezien het doolhof meer dan genoeg mooie fotomomenten kent, hebben we daar weer de nodige plaatjes geschoten.

Nadat we de uitgang van het doolhof weer teruggevonden hadden, liepen we door naar “it’s a small world” om weer van alle prachtige decors en poppen te genieten.
Buiten in het water bij de uitgang zwommen de jonge eendjes vrolijk rondjes in het warme zonnetje.
Na het uitstappen rolden we buggys richting Central Plaza om een mooi plekje voor Minnie’s Party Train te zoeken.

Bij het uitstappen van de characters stapte Katrien Duck regelrecht op Niels af.
Niels vind het allemaal prachtig om te zien, maar van dichtbij moet hij er niet al teveel van hebben. Elise stond ondertussen met Knabbel (of Babbel) te dansen.

Hierna was de tijd alweer voorbij en moesten alle characters weer terug op de trein, tijd om ze weer gedag te zwaaien
Nadat we de trein uitgezwaaid hadden zijn we richting Frontierland gewandeld om vervolgens een boottochtje bij Thunder Mesa Riverboat Landing te doen. Lekker genieten met het zonnetje op je hoofd en rondkijken naar al het prachtigs en de Big Thunder Mountain ride.
Na dit heerlijke tochtje zijn we nog even naar  La Cabane des Robinson gegaan, om vervolgens weer terug richting Fanatasyland gelopen om te kijken bij de show ‘Winnie the Pooh and Friends, Too’ in het Fantasy Festival Stage.

Waarschijnlijk zul je fan van Winnie de Poeh moeten zijn want persoonlijk vond ik er niet zoveel aan.
Ik ben dan ook nooit een fan geweest van deze gele beer, en snap de dagelijkse rijen bij Casey’s Corner voor Poeh ook nooit zo.
Als je fan bent van Poeh, of je kinderen vinden het leuk is het zeker een show om even te doen – voor de ouders is het een mooi moment om even bij te komen.

Iedereen was weer lekker uitgerust aan het einde van de show, dus we konden weer verder met de diverse attracties. Als eerste gingen we nu in de relatief onbekende Le Pays des Contes de Fées.
Deze attracties is nog het best uit te leggen als een kruising tussen “it’s a small world” en de bootjestocht van de Efteling.
In deze attractie vaar je langs allemaal sprookjes welke prachtig zijn uitgebeeld. Zo kom je onder andere langs Peter en de wolf, het dorp van Belle, de grot van Aladdin, het kasteel van Ariel en de Wizard of Oz.

De kinderen wilde graag nog een keer het verhaal van Doornroosje zien, dus na onze 2e ride op het water vandaag verplaatsten wij ons richting ‘het roze kasteel’.
Omdat je (in ieder geval papa) toch wel moe word van al die trappen in en rond het kasteel, was het tijd voor een kopje koffie.
Tijdens het kopje koffie liepen we zomaar Goofy en Gepetto tegen het lijf.
Niels wilde wel met Gepetto op de foto, maar je ziet ‘m wel denken “alles leuk, maar je blijft van mijn cola af!”

We dronken onze koffie en cola verder op, en wandelde ondertussen richting Walt Disney Studios Park om een plekje te bemachtigen voor de Stars ‘n’ Cars parade.

Elise was vooral onder de indruk van de Villains auto, vooral van Cruella.
Omdat we toch in Studios waren, zijn we na de parade meteen even in Cars Quatre Roues Rallye gegaan, altijd een leuke rit!

Na de indrukken van Studios was het tijd om richting Village te lopen om een plekje te zoeken bij de “Buffalo Bill’s Wild West Show … with Mickey and Friends” show.
Het was een heerlijk feest van herkenning, en ik begon de kneepjes van het eten ook al onder de knie te krijgen (de vorige keer was ik even met Niels naar het toilet om bij terugkomst erachter te komen dat mijn bord al was afgeruimd).
Het was ‘weer’ een zeer mooie show met lekker eten, we hebben genoten.
Moe en voldaan vetrokken we weer naar onze Ranch.

De volgende ochtend begonnen we als eerste met Dumbo the Flying Elephant. De rij was nu nog lekker kort dus we konden zo doorlopen.
Als de kinderen mochten beslissen zou dit 1 van de eerste attracties zijn die uitgerust moet worden met een Fastpass systeem.
Nadat we de olifanten op grote hoogte hadden gebracht was het tijd voor een rondje Mad Hatter’s Tea Cups, ondertussen ook bijna een familietraditie aan het worden.

Nadat we nog een beetje rondgelopen hadden en wat andere attracties gedaan hadden was het tijd om weer een plekje voor Minnie’s Party Train te bemachtigen.
Bij het uitstappen van de characters wilde Elise met Pinokkio op de foto (Niels vond het nog steeds van een afstand beter dan dichtbij).
Ook zagen we Minnie nog, maar daar konden we niet bij komen. Die moest de volgende keer gescored worden!

Na het vertrek van de trein was het tijd voor een hapje eten, uiteraard weer bij Casey’s Corner
Ondertussen hebben we nog wat rondgelopen, rondgekeken en geshopped totdat het weer tijd was voor een nieuwe ronde van Minnie’s Party Train.
Deze keer kozen we een plekje op Central Plaza, vlakbij het Bureau Passeport Annuel (BPA) – daarover straks meer.
We hadden dit plekje strategisch gekozen omdat we nu toch echt eens met Minnie op de foto wilde, en we wisten dat ze daar zou staan.
We wisten ook dat het een behoorlijk gedrang is bij de populaire characters, maar dit sloeg alles.
Elise stond als 2e al klaar op de plek waar Minnie zou komen, lang voordat de parade al was begonnen, maar door al het gedrang kon ze nog net als allerlaatste eindelijk met Minnie op de foto (die nog niet eens gelukt was ). Een behoorlijke teleurstelling.

Mislukt of niet, technisch gezien ‘hadden we Minnie’ dus we konden rustig verder slenteren.
Zoals ik vertelde stonden we blakbij het gebouw van het BPA. Aangezien mijn Frans ver beneden peil is, ging er geen enkel lichtje branden bij de naam. Tijd om dus eens naar binnen te gaan om te kijken wat dit nu precies voor ‘pand’ was.

Na enkele minuten had ik een grote glimlach op mijn gezicht en zei “Zeg schat, je kunt ook een jaarabonnement nemen …”
Ter plekke nog het een en ander nagevraagd over hoe het nu allemaal zit. Folder gevraagd, maar die hadden ze niet. Geprobeerd zoveel mogelijk informatie daar op te zuigen en vast te houden.

Na het verlaten van het BPA hebben we nog een beetje rondgekeken in de winkeltjes in Main Street U.S.A. en zijn we langzaam richting de uitgang gelopen.

Na het eten in onze blokhut wilde we nog even naar ‘het centrum’ van de ranch om te kijken of er nog een leuke fotoshoot in zat.
Tot onze verbazing waren er cowboy wedstrijdjes georganiseerd met heuse pony’s.
Aangezien Niels en Elise eerder deze vakantie al bij de camping op een pony hadden gereden, zagen ze dit ook wel zitten.
Het resultaat was lief en lachwekkend tegelijkertijd; Elise met haar Doornroosje jurk en Niels met een veel te grote paardrijpet op

Na het paardjerijden hebben we nog even in de Alamo Trading Post winkel rondgesnuffeld om vervolgens weer onze eigen blokhut op te zoeken.
Het was inmiddels al 9 uur geweest (normaal gaan de kinderen rond  half acht / acht uur naar bed) maar ze hadden nog energie en lol voor 10!
Van slapen kwam het er nog even niet van, er moest eerst nog meer pret gemaakt worden.

Toen het eindelijk rustig was en de kinderen in dromenland waren, ben ik op de laptop gaan uitzoeken hoe het zat met jaar abonnementen en probeerde ik Simone ook enthousiast te krijgen (ze had wat bedenkingen).
Dat dit een stuk goedkoper is, en uitnodigt om lekker vaak naar DLRP te gaan had ik inmiddels wel door.

De volgende dag besloten we om voor de laatste keer gebruik te maken van de Extra Magical Hours die we via Disney’s Davy Crockett Ranch krijgen.
Volgeladen reden we naar het park, het was immers onze laatste dag. We hadden al uitgechecked door de sleutel in de brievenbus bij de receptie te gooien, dus onze vakantie zat er nu echt bijna op.
Omdat we lekker vroeg in het park waren konden we nog vlug een aantal dingen doen die we echt wilden.
Het werd bijna het standaard verhaal: Le Carrousel de Lancelot gevolgd door Alice’s Curious Labyrinth.

We wilden allemaal heel graag eens een keer in Buzz Lightyear Laser Blast, dus via het kasteel betraden wij Discoveryland.
Een zeer mooi aangeklede wachtruimte, met als hoogtepunt een echte (pratende) Buzz!! En wat een genot, schieten op aartsvijand nummer 1 : Zurg!
Bij het naar buiten lopen uit deze attractie begon het einde echt in zich te komen. Nog vlug even lunchen terwijl ik voor de allerlaatste keer mijn adrenaline de vrije loop gaf in Space Mountain: Mission 2.

We liepen voor de laatste keer richting de parkeerplaatsen, zwaaiend naar alles wat maar Disneyland was, stiekem wist ik al 1 ding zeker: wij komen terug!

Meer foto’s zijn te vinden in: Fotoalbum: DLRP Zomervakantie 2009

Datasheet

Het begon al goed toen ik aangekomen in Breda het adres in wilde kloppen op de navigatie van mijn tijdelijke auto: ik had er een CD van Frankrijk in moeten doen in plaats van de Benelux CD die er nu in zat
Dat krijg je als je verwend bent met een navigatiesysteem waar een DVD met heel Europa bij zit.

Gelukkig had Hans zijn Tom Tom mee, dus die zou de leider van de stoet worden.
Na een vlekkeloze reis kwamen we aan bij ons verblijf voor de komende dagen: Disney’s Davy Crockett Ranch.
Na het inchecken konden we onze 2 ‘blokhutten’ opzoeken.
De term blokhut moet je hier wel met een korreltje zout nemen, het zijn eigenlijk zogenoemde mobi-home met aan de buitenkant plastic ‘houten planken’. Niets mis met deze grote stacaravans, maar het zou Disney sieren als ze dit niet structureel blokhut noemen, persoonlijk vond ik het in ieder geval een misleidende benaming.
Verder is het een prima verblijfplaats. Wij hadden de 3 kamer blokhut, zodat de kinderen een eigen slaapkamer hadden.
Naast een soort ouderslaapkamer (tweepersoonsbed) en een kinderslaapkamer (stapelbed) kun je de bank omtoveren tot een tweepersoonsslaapbank. Voor zover ik het kon zien een prima bed. We hadden van tevoren afgesproken dat opa en oma zouden afwisselen tussen de twee blokhutten. De ene dag sliep dan oma bij ons en de volgende dag was het opa die bij ons sliep.
De kinderen keken elke dag weer reikhalzend uit naar de volksverhuizing tussen de 2 blokhutten

De volgende ochtend was het dan zover, we zouden naar het park gaan!
Hoewel het maar een klein stukje rijden is, presteerden we het toch nog om fout te rijden. Dat krijg je er van als je met 3 auto’s gaat en 2 man van elkaar denken dat de ander de weg weet
Uiteindelijk bereikte we dan het park.
Daar stonden we dan, oog in oog met de 2 grootste eyecatchers van DLRP:

 Allemaal ‘ah’ en ‘oh’ natuurlijk
Als je voor het eerst in DLRP komt zijn Main Street U.S.A. en het kasteel van Doornroosje (‘Le Château de la Belle au Bois Dormant’) toch wel de 2 dingen die je helemaal onderdompelen in de magie van het park.

Nadat we onze ogen de kost hadden gegeven in het kasteel was het tijd voor de allereerste attractie: Le Carrousel de Lancelot, vooral voor de kinderen een erg leuke attractie.
Het lijk zo simpel, even in de draaimolen maar voor de kinderen is het elke keer een heel proces van afwegingen; ga ik in een koets of op een paard? Vaak word er nog vlug voordat de rit begint toch nog van rijdier of rijtuig gewisseld.

We bleven nog even in Fantasyland want het was tijd om door te lopen naar Dumbo the Flying Elephant.
Elise en Maaike zouden samen in 1 olifant gaan, Niels en ik gingen 1 ronde later samen.
Die meiden hebben geluk gehad dat ik een ronde later ging in plaats van eerder, want ik had ze ter plekke uit de olifant getrokken; want gaan die dingen hoog zeg!
Tijd voor iets rustigers dus: Mad Hatter’s Tea Cups

Na de theekopjes zagen we Doornroosje en prins Philippe aan de achterkant van het kasteel. Heel naief ging ik netjes met 3 meiden in de rij staan.
De teleurstelling was groot 1 handtekening en een vage foto door een hek
Dit was dus meteen de eerste les met betrekking tot de rondlopende characters: zorg dat je op tijd bent en let heel goed op je plekje in de rij (die er eigenlijk niet is).

Nadat we een hapje gegeten hadden bij Casey’s Corner kwam Minnie’s Party Train voorbij. Zo’n eerste parade laat je altijd meteen je geheugenkaartje volschieten
Bij het stoppen van de trein stappen alle characters uit om zich in de menigte rondom Central Plaza te mengen.
Hier ging het al een stuk beter met de handtekeningen en foto’s: Knabbel & Babbel en Goofy werden door ons ‘gescoored’.

Nadat we bijgekomen waren van zoveel characters in het wil liepen we richting Adventureland om boomhut genaamd La Cabane des Robinson te beklimmen.
De boomhut (zoals die inmiddels kortweg door de kinderen genoemd word) lijkt misschien een saaie attractie, maar is toch favoriet bij de kinderen.
Heerlijk alle trappen op klauteren en je ogen de kost geven aan al het moois wat je tegenkomt in deze megaboom. Daarna konden de kids zich nog even lekker uitleven op Adventure Isle.

De dag was nog niet voorbij want opa en oma hadden ook nog een ‘wilde westen show’ (Buffalo Bill’s Wild West Show … with Mickey and Friends) geboekt. Geen idee wat we ons daar bij voor moesten stellen.
En dat hebben we geweten zeg, de kinderen waren eigenlijk al helemaal op van de enerverende dag, maar de show gaf ze een behoorlijke boost.
Niels was zo druk met kijken en verwerken van de indrukken dat hij letterlijk geen hap door zijn keel kreeg.
Bij de ingang van de show krijgt iedereen een heuse cowboyhoed die je mag houden. Ook word je behoorlijk opgepept door de animators die er rondlopen, als klap op de vuurpijl worden de kids bijna verplicht om zoveel mogelijk herrie te maken met bestek, gietijzeren bord/pan en te stampen met de voeten. Probeer dat dan nog maar eens rustig te krijgen!
Na de show gingen we met zijn allen moe en voldaan terug naar onze ranch om te genieten van een welverdiende nachtrust.

Na een heerlijke nacht was het tijd voor een nieuwe dag. Eerst even met zijn allen een ontbijtje naar binnen werken en daarna vlug weer naar het park. Deze keer reden we gelukkig in 1 keer goed en konden we ons weer in nieuwe avonturen storten.
We begonnen de dag met een ritje in Mad Hatter’s Tea Cups gevolgd door een rit in Le Carrousel de Lancelot.
Nadat we genoeg rondgedraaid hadden wilden de kinderen toch nog eens een kijkje nemen in het kasteel van Doornroosje. Op de eerste verdieping heb je daar ‘Galerie de la Belle au Bois Dormant’ waar het sprookje uitgebeeld word in glas in lood ramen en andere wandversieringen.

Vlakbij restaurant Auberge de Cendrillon kun je je laten schminken, en dat zagen de kids wel zitten. Elise en Maaike wilde als een soort mooie prinses allemaal make-up versieringen, Niels wilde gewoon simpel als koei

Na nog een beetje rondgelopen te hebben en wat attracties gedaan te hebben was het weer tijd voor Minnie’s Party Train. Nog even vlug met Knabbel & Babbel op de foto en daarna voor het eerst naar Studios. Voor de kinderen was het hier iets minder, omdat die de achtbanen enzo niet zo kunnen waarderen. Ook opa & oma en de mama’s zijn daar niet in te krijgen.
Wel was daar een attractie rondom Niels zijn favoriete film Cars: Cars Quatre Roues Rallye. De ruimte voor de wachrij is zeer mooi gethematiseerd en een wereld van herkenning.
Tijd om eens verder te kijken in Studios. Vooral de Disney reclame die daar hangt is erg mooi om te zien.
Niels werd helemaal blij toen we ook nog een groot Handy Manny zagen hangen. Daar hing hij ‘onze’ Handy Manny. Als echte jongen is Niels helemaal weg van alles wat met klussen te maken heeft, en Handy Manny is een klusser met pratend gereedschap.
Deze Disney serie is echter in Nederland behoorlijk onbekend, dus toen we daar onze Handy Manny zagen was dat extra leuk.

Daarna nog even vlug wat foto’s schieten bij de Armadillo van de attractie Armageddon: Les Effets Sepciaux.
Inmiddels begon het wat te regenen en bleek bijna de show Playhouse Disney – Live on Stage! te beginnen.
Een erg vermakelijk show van een half uur waarin de kinderen vrij zijn om mee te zingen springen en dansen als ze dat willen.
De show is eigenlijk een soort live versie van de serie Mickey Mouse Clubhuis. In deze live versie was zelfs nog ruimte voor andere Disney series: Kleine Einsteins, Handy Manny en Winnie de Poeh.

Daarna hebben we nog een beetje rondgeslenterd en de nodige merchandise aangeschaft om de dag af te sluiten.

De volgende dag zijn we heel rustig begonnen. Iedereen was nog behoorlijk moe van de indrukken van de afgelopen dagen.
Samen met Oma Dorry ben ik met de meiden (Elise en Maaike) naar het park gereden om daar in de rij te staan voor het  Le Théâtre du Château, de plek waar alle Disney prinsessen op het podium komen voor een foto.
We hadden deze plek al diverse malen gezien, maar de rij was elke keer wel erg lang.
Omdat de meiden helemaal gek zijn van de prinsessen zijn we dus maar naar het park gereden om netjes in de rij te gaan staan.
We hebben lang moeten wachten, maar uiteindelijk is het ze gelukt: op de foto met Assepoester en de prins.

Na het bemachtigen van de felbegeerde foto was het tijd om een hapje te eten. Aangezien iedereen echt geen vette hap van Casey’s Corner meer kon zien gingen we voor de lunch naar Market House Deli.
Tijdens het lunchen voegde de rest van de familie zich weer bij ons, zodat we weer compleet waren.
Het eerste waar we naar toe gingen was It’s a small world, de schitterende bootjestocht langs alle uithoeken van de wereld.
Na deze boottocht liepen we door naar Discoveryland waar we prompt in de show “It’s Dance Time… in Discoveryland” van Stich liepen.
Zelf heb ik niets met Stitch, en de kinderen hadden er nog nooit van gehoord maar dansen zagen ze wel zitten.

Na het dansen was de wachttijd voor Space Mountain: Mission 2 lekker kort, dus Hans en ik doken daar even vlug de rij in.
Wederom weer mooie wachtruimtes, en een rit die absoluut de moeite waard is. Vooral het afschieten aan het begin van de rit is erg spectaculair.

Inmiddels was het tijd om richting Le Théâtre du Château te lopen om een mooi plekje te zoeken voor de Disney’s Once Upon A Dream Parade.
Een erg mooie parade bestaande uit 8 floats. Vooral de slechterikken waren erg mooi en zaten goed in hun rol.

Vooral de klapper aan het einde liet de harten van de kleine prinsesjes harder kloppen: 2 floats volgeladen met prinsen en prinsessen (Ariel & prins Eric, Prinses Jasmine & Aladdin,  Belle & het beest, Sneeuwwitje & prins charming, Assepoester & de prins, Prinses aurora & prins Philippe)

Na de parade was het toch echt tijd om een eind aan deze dag te breien. En met het einde van deze dag, begon er ook een eind aan onze Disney-vakantie te komen.
Bij het teruglopen naar de parkeerplaats keken we nog 1 keer om:

De volgende ochtend was het tijd om de 2 blokhutten op te ruimen en de auto’s weer vol te stampen, er moest immers de nodige merchandise mee teruggenomen worden.
Als allerlaatste nog even vlug naar het speeltuintje en kinderboerderij van de ranch, waarma we toch echt moesten vertrekken.
Het was een heftige vakantie met veel indrukken waar nog veel over nagesproken zou worden.

Meer foto’s zijn te vinden in: Fotoalbum: DLRP Meivakantie 2009

Datasheet